Ik wist al jong wat ik mooi vond
Als klein meisje wist ik één ding opvallend goed: wat ik mooi vond. Ook als een ander daar anders over dacht.
Ik voelde me op school regelmatig anders. Mijn kleding was vrouwelijker, netter, soms opvallender dan wat andere meisjes droegen. Natuurlijk maakte me dat weleens onzeker, absoluut. Maar mijn kleding aanpassen om erbij te horen? Dat deed ik niet.
Er zat iets in mij dat sterker was dan die onzekerheid: Maar ík vind dit mooi.
Ik kon toen onmogelijk weten hoe belangrijk die gedachte later in mijn leven zou worden. Want inmiddels weet ik:
Weten wat je mooi vindt is één ding.
Jezelf toestemming geven om ervoor te kiezen, is iets heel anders.
Thuis zag ik twee werelden
Mijn vader was geboren in 1922 en had altijd gedroomd van een dochter.
Toen ik er eenmaal was, verwende hij me maar al te graag met prachtige jurken. Maar diezelfde vader zei ook: ‘Je hebt maar één recht: het aanrecht.’ Een zin die ik nooit ben vergeten. Niet alleen vanwege die woorden, maar vooral omdat ik om mij heen óók iets anders zag.
Mijn moeder werkte keihard mee in ons bruisende familierestaurant. Bij vriendinnen thuis zag ik ouders die hun dochters stimuleerden om door te studeren, hun plek in de maatschappij in te nemen en iets voor de wereld te betekenen.
En samen met mijn vader keek ik naar oude films. Ik kon eindeloos kijken naar Audrey Hepburn. Naar haar elegantie, haar vrouwelijkheid, haar uitstraling. Maar achteraf denk ik dat ik vooral keek naar iets anders. Naar een vrouw die haar plek innam.
Misschien is daar wel iets ontstaan wat veel later mijn missie zou worden. Dat iedere vrouw het recht heeft om er te zijn. Om mooi te mogen zijn. Om haar plek in te nemen. En om zelf te bepalen hoe zij zich aan zichzelf én aan de wereld mag laten zien.
Niet geleid door wat een ander vindt, maar door wat voor haar klopt.
Ook daar bleef ik bij mezelf
Mijn moeder kon prachtig kleding maken en zelf begon ik steeds meer te creëren.
Mijn vader overtuigen dat ik verder wilde leren, was een ander verhaal. Maar tijdens het enige schoolbezoek dat ik deed, wist ik: Dit is mijn kans. Ik meldde me aan voor de modeopleiding in Tilburg. Eindelijk zou ik tussen vrouwen zitten die net zo gek waren op kleding als ik. En dat waren ze. Alleen hielden zij niet automatisch van wat ík mooi vond.
Ik zag veel zwart, grovere kleding, lompe schoenen. Ik hield van elegantie, verfijning en vrouwelijkheid. Ik droeg mijn eigen blouses met geborduurde kraagjes en kreeg al snel het label ‘kakker’. En ja, daar kon ik onzeker van worden.
Maar opnieuw veranderde ik mezelf niet om erbij te horen.
Dit vind ík mooi.
Dit wil ík dragen.
Dit ben ik.
Pas veel later begreep ik hoeveel daar eigenlijk al in zat.
Smaak is zo persoonlijk.
Maar erop vertrouwen dat jouw smaak er óók mag zijn, vraagt toch weer iets anders van jezelf.
Ik dacht dat het over mode ging
Mijn liefde voor mode bracht me van inkoopster bij Esprit tot filiaalmanager, coupeuse en uiteindelijk naar mijn eigen onderneming.
Toen ik in 2014 als Inner Stijlcoach begon, dacht ik dat ik altijd op de hoogte moest zijn van de nieuwste trends. En ongemerkt vond ik dat ik daar zelf ook aan moest voldoen.
Tot ik mezelf erop betrapte.
Deed ik nu niet precies hetzelfde waarvan ik vrouwen wilde bevrijden?
Me laten vertellen hoe het hoort.
>Vanaf dat moment begon iets anders me steeds meer te fascineren.
Waarom kan een jurk prachtig staan en toch niets met je doen?
Waarom kan een kleur volgens alle regels perfect zijn en toch niet als jou voelen?
En waarom weet een vrouw soms dondersgoed wat ze mooi vindt, maar kiest ze het niet?
Ik wilde niet langer alleen weten wat een vrouw stond.
Ik wilde begrijpen wat haar raakte.
En hoe meer vrouwen ik begeleidde, hoe duidelijker het werd: het werkelijke probleem zat vaak helemaal niet in hun kledingkast.
Ik wil altijd begrijpen wat iemand werkelijk raakt.
Na 2.000 vrouwen wist ik dit
Vrouwen met verschillende lichamen, levens, budgetten, kledingkasten en verhalen. En toch zag ik steeds opnieuw hetzelfde. Hun eigen smaak was er allang. Ze waren alleen het vertrouwen erin kwijtgeraakt.
Door regels en opmerkingen van anderen. Door een lichaam dat veranderde of een nieuwe levensfase. Door jarenlang praktisch te kiezen, zich aan te passen en steeds opnieuw buiten zichzelf te zoeken naar het antwoord op die ene vraag:
Wat past bij mij?
Daarom begin ik inmiddels ergens anders.
Niet bij wat jou volgens de regels zou staan, maar bij vragen die veel dichter bij jou liggen: Wat raakt jou? Wat vind jíj mooi? Hoe wil jij je voelen? Wie ben jij nu?
Want daar ligt iets wat geen trend en stijladvies voor jou kan bepalen: Jouw intuïtieve smaak. Jouw innerlijke kledingstijl.
Jouw Inner Style.
Vrouwen zijn niet zomaar op zoek naar hun kledingstijl. Ze zijn op zoek naar zichzelf.
En na al die 2000 vrouwen weet ik één ding heel zeker:
Vrouwen zijn niet zomaar op zoek naar hun kledingstijl. Ze zijn op zoek naar zichzelf. Naar die connectie tussen wie ze vanbinnen zijn en wat ze aan de buitenkant laten zien. Naar kleding die niet alleen mooi staat, maar waarin ze zichzelf herkennen. Zodat je niet langer voor de spiegel staat en denkt:
Kan dit?
Staat dit wel?
Is dit nog wel voor mij?
Maar kijkt, voelt én denkt:
Ja. Dit ben ik.
Liefs, Stans
Met deze mooie organisaties mocht ik al samenwerken…
